ประสบการณ์ผ่าคลอด ตอนสอง อ่าน 1517 ครั้ง | 16 ก.ค. 2552 - 13:29

วันที่ สิบห้า.เจ็ด.ห้าสอง

 

ตอนที่แล้วถึงมีนบุรีแล้ว รถติดแต่พ่อกะแม่ก็เดินทางมากันเรื่อยๆ

 

ถึงโรงพยาบาลประมาณ 3  ทุ่ม

 

คราวนี้แม่กะพ่อรู้หน้าที่แล้วว่าเราต้อง

 

ไปยื่นบัตรตรงไหน

 

แล้วเค้าจะพาแม่ไปไหน

 

เราก็มากันเรื่อยๆแบบใจเย็นมากๆ

 

ถึงห้องคลอดพิเศษ

 

พยาบาลจำแมได้ทุกคน

 

ยิ้มรับกันใหญ่

 

แม่ก็ยิ้มสู้ไป  แบบว่า

 

เอาว่ะคราวนี้

 

เป็นงัยเป็นกัน

 

กลัวก็กลัว

 

ขำตัวเองก็ขำ

 

พยาบาลบอกให้แม่

 

เตรียมเอกสารให้เรียบร้อย

 

เอาแบบครั้งก่อนนะ

 

เด๋วต้องเอาไปให้พ่อเซ็นด้วย

 

เพราะว่าพ่อเค้ารอแม่อยู่หน้าห้องคลอด

 

ที่นี่เค้าไม่ให้ญาติเข้ามา

 

แล้วเค้าก็ให้แม่เปลี่ยนเสื้อผ้า

 

นอนลงบนเตียง

 

พยาบาลจัดการทำความสะอาด

 

น้องสาวแม่ซะเกลี้ยงเกลาเลย

 

555

 

คราวนี้ของจริงแล้ว

 

แม่จะได้เจอหน้าหนูแล้ว

 

แต่ในใจคิดว่าเราจะเจ็บขนาดไหนนะจะทนกับความเจ็บปวดได้มั๊ย

 

และแล้วเค้าก็ให้แม่นอนบนเตียงคลอด

 

จัดการนำอุปกรณ์ต่างๆมาติดบนตัวแม่เหมือนครั้งที่แล้ว

 

ใจแม่ก็เริ่มเต้นแรง

 

ความดันไม่ค่อยปกติ

 

เค้าบอกให้แม่ทำใจให้สบาย

 

แม่ก็พยายามมากมาย

 

นอนนิ่งๆจนเกือบเช้าก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

คุณหมอชานนท์ มาหาแม่

 

บอกว่าเราต้องทำการเร่งคลอดนะ

 

เพราะว่าหนูหัวใจเต้นผิดปกติแล้ว

 

ออกซิเจนไม่พอ เพราะมดลูกบีบตัวเยอะแล้ว

 

จากนั้น ตอน 6 โมงเช้าพยาบาล

 

ก็เอาน้ำเกลือมา 2 ขวดเจาะที่หลังมือแม่ที่เส้นเลือด

 

และสวนฉี่ เจ็บแปล็บแต่ (((...สีทนได้ 555...)))

 

นอนรอ รอ รอ รอ

 

จนเที่ยงก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

คุณหมอเวร (เวรเช้าจ๊ะ)

 

จักการตรวจภายในแม่ คราวนี้

 

เจ็บเอาการเลย

 

แล้วก็บอกแม่ว่า บากมดลูกยังไม่เปิดเลย

 

จากนั้นก็มีพยาบาล

 

เดินมาบอกแม่ว่า สามีคุณคอยอยู่หน้าห้องคลอดตลอดเลย

 

จะให้ไปบอกว่างัยดีค่ะ

 

เฮ้อ!จะบอกว่างัยละค่ะก็ปากมดลูกไม่เปิด

 

ก็ต้องบอกไปแบบนี้ละค่ะ

 

เจ็บก็เจ็บ

 

คุณหมอชานนท์มาอีกรอบ

 

และขอตรวจภายในอีกครั้ง

 

เฮ้อ!เจ็บอีกรอบ

 

ก็ยังไม่เปิด

 

คราวนี้  นอนรอจน 6 โมงเย็น

 

12 ชม.พอดีแป๊ะเลย

 

คุณหมอมาถามความคิดเห็น

 

เราก็รีบตอบไปเลย

 

ไม่คิดมากอะไรแล้ว

 

อยากให้ลูกปลอดภัย อยากเห็นหน้าลูกเร็วๆ

 

อยากได้ยินเสียงร้อง

 

เพราะเตียงคลอดข้างๆเค้าคลอดกันหมดแล้ว

 

เราก็ได้แต่ฟังเสียงความเจ็บปวด เสียงเบ่ง

 

ทั้งของแม่ๆและของคุณหมอ คุณพยาบาล

 

ที่ช่วยลุ้นแม่ๆคนอื่นๆ

 

และเสียงร้องของเด็กทารกคนอื่นๆ

 

แต่เรายังไม่เห็นวี่แววของลูกเราเลย

 

ผ่าเถอะค่ะคุณหมอ

 

รอไม่ไหวแล้ว

 

จากนั้น เค้าก็เปลี่ยนชุดให้แม่ใหม่ สีชมพูสดใส

 

เป็นชุดเตรียมขึ้นเขียงผ่าตัด

 

และก็เข็นแม่เข้าห้องผ่าตัด ในนั้นคนเยอะแยะ

 

ทั้งหมอวิสัญญี พยาบาล ผู้ช่วย คุณหมอ

 

มีหมอผู้หญิง 2 คนเดินมาที่หัวเตียง

 

และบอกให้แม่ขยับตัวขึ้นอีกเตียง

 

จากนั้นก็ให้แม่นอนตะแคง  งอตัวให้เหมือนกะกุ้ง

 

และเค้าก็เอามือมาลูบๆคลำหลังแม่

 

เอาน้ำยามาเช็ดทำความสะอาดหลัง แม่รู้สึกเย็นๆ

 

ซักพักก็เค้าก็บอกให้แม่อย่าเกรงแล้วเค้าก็เอาเข็ม

 

มาแทงเข้ากระดูกสันหลังแม่ตอนนั้นเจ็บ

 

แต่ก็ทนได้  เค้าบอกว่าแม่เก่งมากๆ

 

เค้าให้แม่พลิกตัวเพื่อจัดท่าให้นอนราบ

 

แล้วก็เอาผ้าสีเขียวมากั้นช่วงหน้าอกสูงขึ้นไป

 

และคุณหมอก็บอกว่าอีกแป็ปเดียวก็จะได้เจอลูกแล้วนะ

 

หมอบอกในห้องผ่าตัดเงียบไปให้เปิดเพลงหน่อย

 

หมอเลยเปิดเพลง Gee ของ นักร้องแก๊ง เกาหลี สาวๆที่แม่กะลูกชอบฟังตอนท้อง

 

ซักพักเค้าก็กดๆช่วงล่างหน้าอกแม่  แม่จุกไปหมดเลย

 

แม่ได้ยินเค้าบอกว่าหนูไม่ยอมออกมาเลยต้องช่วยกันกด

 

หนูเอาก้นไว้ที่ชายโครงแม่เค้าเลยกดกันใหญ่

 

แม่ก็จุกและรู้สึกคลื่นใส้

 

แต่แม่ก็ทนได้

 

ไม่นานแม่ก็ได้ยินเสียงลูกร้องดังลั่น

 

แม่ไม่ได้ยินเสียงคนในนี้พูดเลย

 

แม่ฟังแต่เสียงลูก  ว่ามาจากทางไหนแม่พยายามมองตามแต่ก็ไม่เห็น

 

แค่ไม่กี่วินาที  เค้าก็เอาหนูมาวางตรงหน้าแม่และให้ดูกะจู๋หนูก่อนเลย

 

และเค้าก็บอกว่า ผู้ชายนะค่ะคุณแม่

 

เค้าก็ให้แม่ดูหน้าลูก

 

หนูตัวขาวจั๊ว เหมือนปะแป้งทั้งตัว ปากหนูแดงเหมือนสีเลือด

 

ลูกแม่น่ารักมากเลย  น้ำตาแม่ไหลออกมาเอง

 

มันไหลออกมาจนแม่หยุดไม่ได้

 

เค้าให้แม่หอมลูก และเอาลูกมาหอมแก้มแม่

 

แต่หนูก็ยังร้องดัง

 

จนทุกคนบอกว่าเล็กพริกขี้หนูจริงๆ

 

เค้าขานเวลาคลอดลูก 18:27 น.

 

น้ำหนักแรกคลอด  2440  Kg.

 

รอบศีรษะ 32 cm.

 

ความยาวลำตัว  47  cm.

 

แล้วคุณหมอก็บอกแม่ว่า  ต้องให้หนูแยกไปอยู่ที่ห้องเนอสก่อนนะ

 

เพราะหนูน้ำหนักไม่ผ่านเกณฑ์ หนูตัวเล็กไปนิดนึง

 

ผ่านเกณฑ์ต้อง 2500 kg.

 

หนูขาดไป แค่นิดหน่อยเอง

 

ตอนนั้นแม่กลัวว่าลูกต้องเข้าตู้อบ

 

กลัวว่าพ่อจะไม่เห็นหนู เพราะพ่อรออยู่หน้าห้องผ่าตัด

 

คุณหมอจัดการแม่ต่อจนเสร็จ และคุณหมอก็บอกว่าพักผ่อน

 

ก่อนนะพรุ่งนี้ก็จะได้เจอลูกแล้ว

 

เสร็จแล้วเค้าก็เข็นแม่ไปห้องพักฟื้นใกล้ๆ

 

รอดูอาการ ในนั้นมีคนพักฟื้นรอดูอาการอยู่หลายคน

 

บางคนหลับ  บางคนคลื่นใส้ แต่แม่จิตใจจดจ่อแค่อยากให้ผ่านช่วโมงนี้เร็วๆ

 

แม่แค่รู้สึกคันมากๆที่หน้าแม่ แม่นอนเกาที่หน้า

 

ผ่านไป 1 ชม.เค้าก็เข็นแม่ออกจากห้องผ่าตัด

 

แม่มองเห็นพ่อก่อนเลย พ่อเดินเข้ามา

 

แม่ถามพ่อว่าเห็นลูกยัง พ่อบอกเห็นแล้ว

 

และแม่ก็เห็นป้าจีนเดินอยู่ใกล้ๆทุกคนตามแม่ลงลิฟ เค้าเข็นแม่มาที่ห้องพัก

 

ห้องที่แม่จองไว้เป็นห้องพักเดี่ยวแต่ยังไม่ว่าง

 

เลยต้องอยู่ห้องรวม 4 เตียงไปก่อน

 

พ่อเลยนอนเฝ้าแม่ไม่ได้ พ่อนั่งมองแม่จน 4 ทุ่ม

 

พยาบาลก็มาบอกให้พ่อกลับไป

 

ป้าจีนเลยนอนเฝ้าแม่คนเดียว

 

แม่กระสับกระส่ายอยากเจอลูกมากๆ

 

จนแม่ลืมความเจ็บปวดของตัวเองไปหมด

 

แม่พลิกตัวไปมาซ้ายขวา

 

ป้าจีนถามแม่ว่าไม่เจ็บแผลผ่าตัดเหรอ

 

แม่เจ็บนะลูกแต่แม่กลัวว่าลูกแม่จะไม่ปลอดภัย

 

แม่อยากให้เช้าเร็วๆ

 

จนตี 5 แม่ลุกขึ้นนั่งบนเตียง

 

แม่เจ็บแผลมาก  แต่แม่อยากเจอลูกเป็นที่สุด

 

คุณหมอมาเยี่ยมแม่พอดี

 

คุณหมอตกใจว่าทำไมแม่ลุกขึ้นมานั่งได้แล้วไม่เจ็บแผลเหรอ

 

แม่บอกว่าเจ็บแต่ทนได้

 

หมอบอกถ้าเจ็บขอยาแก้ปวดได้นะ

 

แม่ก็ถามกลับไป  ไม่มีผลต่อน้ำนมที่จะให้ลูกนะค่ะ

 

คุณหมอขำกร๊ากกกก

 

บอกว่าไม่เป็นรัยหรอก รออีกแป็ปนะ

 

ลูกปลอดภัยดี แข็งแรงมากด้วย

 

เด๋วบ่ายๆพยาบาลก็จะเอาลูกมาให้แล้ว

 

โห!คุณพระ คุณเจ้า แม่ดีใจมาก

 

พูดไม่ออกไม่รู้สึกหิว ไม่รู้สึกเจ็บเลย

 

อยากให้ถึงเวลานั้นเร็วๆ

 

พอสักพักพ่อกะ คุณย่าหนูก็มา

 

แม่รีบบอกให้พ่อไปดูลูกที่ห้องเด็กเร็วๆเลย

 

พ่อพาคุณย่าไปดูหนู  พ่อกลับมาบอกว่า

 

หนูดูแข็งแรงดี  แค่ตัวเล็กแค่นั้น

 

ตอนนั้นหนูนอนในกะบะพลาสติก ตัวนิดเดียว

 

ป้าจีนแอบเอามือถือถ่ายรูปหนูมาด้วย

 

พ่อบอกว่าหนูลืมตาแป๋ว  มองพ่อ  มองคุณย่า ใหญ่เลย

 

พ่อโบกมือให้หนู  พ่อบอกว่าเหมือนหนูจะรู้  หนูโบกมือบ๊ายบายกลับมาหาพ่อ

 

แม่เนี๊ยะไม่ค่อยจะเชื่อพ่อ  แต่พ่อบอกว่าจริงๆนะ

 

ถามคุณย่าได้เลย

 

เอาละวันนี้แค่นี้ก่อน

 

เด๋วต่อ  ใหม่นะ

 

เหนื่อยละ

 

............................

 

 

 

 

ความคิดเห็น
    เพิ่มความคิดเห็น
    *Username :
    *Password :
      
    ข้อตกลงการใช้งาน
    • ห้ามเสนอข้อความหรือเนื้อหาอันเป็นการวิพากษ์วิจารณ์หรือพาดพิงสถาบันพระมหากษัตริย์และราชวงศ์
    • โปรดงดเว้นการใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย หมิ่นประมาท หรือสร้างความแตกแยกในสังคม
    • ห้ามเสนอข้อความหรือเนื้อหาอันเป็นสิ่งที่เกี่ยวข้องกับสิ่งผิดกฎหมายหรือศีลธรรมอันดีของสังคม
    • ไม่อนุญาตให้โฆษณาขายสินค้าหรือเผยแพร่ธุรกิจจำพวกธุรกิจเครือข่าย หรือ MLM
    • ทุกความคิดเห็นและการตั้งกระทู้ถูกส่งขึ้นระบบ Blog โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งทางเว็บไซต์มิได้มีส่วนตรวจ สอบหรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ดังนั้น ความคิดเห็นของสมาชิก จึงไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์และไม่ สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
    • ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น